Według obserwacji poczynionych podczas dwuletnich badań archeologicznych, powstanie pierwszego kościoła na Wzgórzu Lasoty można ostrożnie datować na początek XI wieku. Obserwacje te potwierdzają przebadane metodą C14 próbki pobrane z zapraw budowlanych. Wiązałoby się to z fundacją Bolesława Chrobrego lub jego syna Mieszka II, z większym prawdopodobieństwem działań tego drugiego. Mieszko II od 1013 roku przebywał w Krakowie i wsławił się zaangażowaniem w budowę nowych świątyń. Takie datowanie wyklucza możliwość łączenia początków kościoła św. Benedykta z działalnością benedyktynów tynieckich. Tych bowiem do Tyńca sprowadził dopiero Kazimierz Odnowiciel około roku 1044 , a sam klasztor tyniecki został ukończony w latach siedemdziesiątych XI wieku. Co nie wyklucza, że opiekowali się nim benedyktyni, rezydujący prawdopodobnie na Wawelu. Wezwanie kościoła, łączyłbym nie z misją benedyktyńską, a raczej z silnie egzorcyzmującym charakterem imienia świętego Benedykta (podobnie jak św. Jerzego, Michała Archanioła, św. Bartłomieja). Pamiętajmy, że kościół posadowiony został naprzeciwko kopca Krakusa, zapewne silnego ośrodka kultu pogańskiego. Także zgodnie z przedwojennymi badaniami, data ścięcia dębu (być może kultowego) rosnącego na kopcu, odpowiadałaby czasowi budowy kościoła św. Benedykta. I taki egzorcyzmujący charakter uzasadniałby fakt powstania tak wczesnej świątyni przedromańskiej, jedynej jak dotąd odkrytej poza obrębem wzgórza wawelskiego.

Po raz pierwszy kościół wymieniony jest w Kodeksie Dyplomatycznym Katedry Wawelskiej z 1254 roku, jako własność klasztoru norbertanek na Zwierzyńcu. Wspomina o nim również Jan Długosz w Liber beneficiorum (Księga nadań diecezji krakowskiej, 1325 – 27). Kościół był już wówczas zbudowany z kamienia, posiadał uposażenie i dochody. Nie wiadomo więc dlaczego świątynia popadła w ruinę; odnowił ją dopiero w roku 1598 ks. Mikołaj Drozdowski. W tymże samym roku dotychczasowi opiekunowie kościółka (Krzysztof z Komorowa, kasztelan sandomierski, oraz Zbigniew z Brześcia Lanckoroński) przekazali prawo patronatu nad świątynią zakonnikom z klasztoru św. Ducha. Stan ten potwierdził w 1605 roku kard. Bernard Maciejowski. Od tego czasu, aż do I rozbioru Polski w 1772 roku, w kościele odprawiano Mszę św. w każdy piątek. Po rozbiorze zakonnicy nie mieli możliwości opiekować się kościółkiem, Msze św. były tu odprawiane jeszcze przez piętnaście lat. Do czego przyczynił się podgórzanin Jędrzej Haller, sprowadzając tu kapłana z Krakowa. Po śmierci Hallera kościół podupadł do tego stopnia, że w latach 60 XIX wieku zapadła decyzja o jego zburzeniu. Sprzeciwił się temu ówczesny proboszcz podgórski ks. Jan Komperda, dzięki któremu kościółek został gruntownie odnowiony.



Kościół zbudowany jest z kamienia, a jego pierwotnie romański kształt uległ przekształceniu z XV lub XVI wieku. Zwieńczony jest barokową wieżyczką z sygnaturką oraz krzyżami na obu krańcach dachu. Posiada jedną nawę, zakończoną węższym prezbiterium.

Sklepienie kościółka jest gotyckie, krzyżowe, zaś posadzka i ołtarz – barokowe. W ściany wprawione są tablice epitafijne z początków istnienia miasta Podgórza. Wewnątrz kościółka znajduje się ołtarz poświęcony św. Benedyktowi oraz zabytkowa, barokowa ambona.

Warto zwrócić również uwagę na umieszczone na chórze malowidła przedstawiające sceny z życia benedyktynów.

W latach 60 XX wieku archeolodzy odkryli, iż na miejscu dzisiejszego kościółka św. Benedykta wznosiła się rotunda, zbudowana około X w.. niemal identyczna z również dziesięciowiecznym kościółkiem na Wawelu, w wieku XIV przekształcona na kaplicę pw. śś. Feliksa i Adaukta. Do rotundy, jak okazało się w trakcie badań, przylegała siedziba książęca; otaczała ją również spora osada. Badacze wysnuwają stąd wniosek, iż w ówczesnym Krakowie istniały dwa ośrodki władzy: suwerenny na Wawelu i podległy mu na Górze św. Benedykta.

Kościół św. Józefa

Historia Święci Ołtarze Galerie

Kościółek św. Benedykta

Historia Odpust "Rękawka" Galerie

Dzwonnica

Historia Dzwony Galerie

Kamieniołom JP2

Historia Scena Klub Galeria